پنجشنبه گذشته، برای اولین بار به تئاتر رفتم. می‏دانم که مایه‏ی خجالت عالَم هنر هستم. به هر حال هر کسی از جایی باید شروع کند. البته فکر می‏کنم چند سال پیش هم یک بار تئاتر رفته بودم. یادم نیست. مهم نیست. از پنجشنبه‏ی کذایی، مغز بنده در حوزه‏ی تئاتر رسمن افتتاح شد.
با محمد بودم که وقت اضافه آوردیم. اطراف تئاتر شهر بودیم. پیشنهاد تئاتر دادم و او هم قبول کرد. اسم متابولیک، اثر آتیلا پسیانی، نظر ما را به خود جلب نمود.
سرتان را درد نیاورم. از آنجایی که اصلن از تئاتر سر در نمی‏آورم، نه قرار است آن را بازگویی کنم و نه نقد . فقط برای کسی که اولین بار به تئاتر می‏رود، کمی زیادی بود. دقیقن مثل این است که کسی تا به حال فقط به موسیقی پاپ گوش می‏کرده است و به یکباره Death Metal برایش پخش کنند. (ضمن اینکه این بلا، قبلن – حدود دو سه سال پیش – سرم آمده و بعد از این همه مدت، تازه به آلترناتیو علاقه پیدا کرده‏ام.) یا اینکه کسی را از دوران باروک به زمان حال بیاوری و یک تابلو از کاندینسکی نشانش دهی. به عنوان شاهد، افرادی را مثال می‏زنم که هنگام بیرون آمدن از سالن چهارسوی تئاتر شهر، در حال فحش دادن و مسخره کردن بودند.
فقط فکر می‏کنم که از ریتم، فرم و فضای کار مقداری دستگیرم شد. (فکر می‏کنم!) ولی با همین مقدار فهم در حد ران ملخ، از این پدیده خوشم آمده و به دیدن تئاتر تشویق شده‏ام. البته سعی می‏کنم که تا اطلاع ثانوی، تئاتری را برای دیدن انتخاب کنم که به کامم بیشتر خوش آید و سردرگم از سالن نمایش خارج نشوم.

××××××
پشت بروشوری که در اختیار من است، اینگونه نوشته: “۹مهرماه تا ۱۰ آبان ۱۳۸۷ ساعت ۲۰، سالن چهارسو، چهارراه ولی عصر، جنب پارک دانشجو، مجموعه تآتر شهر”