دنیای تمرچوش و ریش های دلتنگی

به نظرت بهتر شدم؟ قیافه یا زندگی؟

خودم فکر می کنم که تجربه های تازه بهتره. فعلا قدم هام رو محکم برداشتم توی راه جدیدم. از تهش خبر ندارم. فعلا من این سر خطم و اون طرف معلوم نیست.

خیلی ها رو دیدم که از دنیای واقعی فرار کردن و به دنیای مجازی رو آوردن. خود منم یه زمانی، از همین آدما بودم. حالا دیگه شرایط عوض شده. حداقل برای من که اینطوریه. دنیای واقعی بهتر از دنیای مجازی شده.

«دنیای مجازی»! چه عبارت مسخره ای. اصلا هم مجازی نیست. خیلی هم واقعیه. وجود داره. نه؟ پس واقعیه. چیزی که مجازیه، اون چیزیه که توی ذهن من و تو میگذره و هنوز بیرون نیومده. وقتی که بیانش می کنی، دیگه مجازی نیست. واقعی میشه. باید یه اسم جدید برای این دنیای دیوونه ی واقعی بذارم. مثلا «دنیای تمرچوش» حتما که نباید معنی داشته باشه! کسی که برای اولین بار به گاو گفته گاو، یه اسم با معنی گذاشته بوده روش؟ فکر نمی کنم. منم اینترنت رو «تمرچوش» نامگذاری میکنم. از «دنیای مجازی» بهتره.

داشتم میگفتم. توی تمرچوش، همه در حال نق زدنن. یا تعجب کردن! فلانی داره از درد فراغش میگه. بهمانی داره از گرونی بنزین میگه. این یکی داره از دیدن عکسی سکینه سه پس.تون تعجب میکنه و برای بقیه هم میفرسته تا همه دور هم تعجب کنن. اون یکی داره از جامعه ای انتقاد میکنه که خودش سردسته ی همون جامعه ست. (خودمم یه نمونه!)

اما دنیای واقعی این روزای من مهربون تره. همه پشت من وایستادن و کسی نکه ناله نمی کنه. حداقل جلوی من کسی نیست. اون آدمی که پول نداره و صبح تا شب کار میکنه و من می بینم که کمتر از حقش به دست میاره،‌ آخر معرفته. اونی که دلش تنگ شده، برای من لبخند میزنه که مبادا من دلتنگی نکنم. اونی که خودش هزارتا غم داره، برای من از خوشی هاش میگه و با هم کیف می کنیم.

اینا همش موقته. شاید دو روز دیگه، دوباره دنیای واقعیم یه تکون بخوره. البته که مطمئنم از تمرچوش، وضعش بهتر می مونه. ولی الان، توی دنیای خودم می مونم.

الآن زندگی خوبه. بهتر شدم. قیافه رو نمی دونم. ولی زندگیم بهتره.

1 دیدگاه برای «دنیای تمرچوش و ریش های دلتنگی»

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *