خرماهی

خر سلام کرد.
جوابی نشنید.
تنها صدای آبی که تکان خورد.
آن را به عنوان جواب قبول کرد.
شاد شد.
اما خیلی وقت است که ماهی را ندیده است.

××××××

اگر طراحی جدید را نمی‏بینید یا به‏هم‏ریخته می‏بینید، کلید‏های زیر را همزمان فشار دهید:
Ctrl + F۵

گلاب به رویتان چند وقتی بود که از آن مریضی‏های کثیف گرفته بود! اعصابش هم قاطی شده بود. نمی‏توانست انگشت شصتش را در سمش تشخیص دهد. مغزش با تاخیر بیشتری نسبت به همیشه پاسخ می‏داد و گاهی اصلا پاسخ نمی‏داد. استخوان چکشی گوش چپش هم می‏خارید. با مداد سعی بر خارشش می‏کرد و مداد در گوشش گم می‏شد. الآن گوشش بیشتر شبیه جامدادی شده است. دمش نافرمانی می‏کرد. تکان نمی‏خورد. فقط جوش گنده و بی ریخت روی دماغش را می‏دید و از همه بدتر، قلبش سه در میان می‏زد.
دو سه روز است که همه چیز عوض شده است. مغزش بوق آزاد می‏زند. استخوان چکشی به گفتگوی مسالمت آمیز رضایت داده است. (فقط هنوز کمی صدای مداد می‏شنود.) دمش با مگس‏ها دوست شده است. با آن‏ها تانگو می‏رقصد. به حماقت گاوها می‏خندد و با پوزه‏ی گنده‏اش و دماغ جوش زده‏اش اثر هنری می‏آفریند. صد صفحه کتاب مزخرف را یک روزه می‏خورد. (هضم کردنش را نمی‏دانم.)  قلبش شش و هشت می‏زند.
اتفاق‏های خوبی در حال وقوع است.

به تازگی در تئاتر لیلی و مجنون، نقش لیلی را گرفته است. (فقط به دلیل اینکه در طایفه خرها، رسم نیست که دختر تئاتر بازی کند و البته هیچ خر دیگری هم حاضر به بازی این نقش نبود. خر: “عاشق نیستند که مفهوم لیلی را درک کنند. خرند!”)
پدر او را «عر» کرده است! می گوید:”دلمان خوش بود که پسر داریم! خیر سرش رفته است نقش دختر در تیاتر گرفته است! آن هم نقش یک آدم! مگر از خریت چه بدی دیده است؟ مگر قصه ی فولکلوریک خودمان چه اش بود؟ «الاغ کدخدا و مادیون همسایه» مگر چه عیبی دارد؟ عاشق شده است؟ به ریش عمه اش خندیده است. حیف جو سوخته! امشب که پیش بزها خوابید، خر می شود و می فهمد که دیگر نباید از این نیشکر ها قورت بدهد! گشنگی نکشیده است که عاشقی از یادش برود.”

توضیح: گشنگی نوعی ماده ی مخدر است که تا حدودی فراموشی و توهم ایجاد می کند. البته درجه ی اعتیاد آن، از تشنگی بیشتر است.

پانوشت، به قلم خر: خوب شد یادم افتاد، تولد عمه جان نزدیک است. بد نیست برایش ژیلت بخرم! ژیلت خوب از کجا بخرم؟ فکر نمی کنم بزها بدانند.