زندگی به همان سرعت می گذرد که قبلن می گذشت. سریع. اما سریع هم سریع های قدیم. این جدیدی ها چینی شده اند. وسط کار کند می شوند.
آن زمان ها آنچنان سریع گذشت که به یک چشم بر هم زدن دیروز شد. هر از چندگاهی خاکشان را می گیرم و دل خوش می کنم به همان سرعت های قدیمی تا سرعت کند امروزم تندتر سپری شود و چهره ی غریب فردا را کشف کنم. اما باز هم نمی گذرد.

تازه یاد حرف لاک پشت می افتم که می گفت: “وقــــتـــــــی بــــــه کــــــســـــــــی خــــــــــــــــوش بــــــــــگـــــــذرد، زمـــــــــان را احـــــــــــســـــــــــاس نـــــــمــــــــی کـــــنـــــــــد. شــــــمــــــــــــا ســــــــریع پـــــــــــیــــــــــــش مــــــــــــی رویـــــــــــــد. خــــــــــــــــــیــــلــــی ســـــــــریـــــــــــــــع. یــــــــــــــادم مــــــــی آیـــد آن زمـــــــان کـــه دل بـــــــه اکــــروکـــانــتــــوســــــــــور بــــــــســـتــــــــــمــــ…”
راستش بقیه ی حرفش را یادم نیست. وسط حرف هایش خوابم برد. خلاصه اینکه احتمالا برای همین است که لاک پشت این همه عمر کرده است. همه ی زندگی اش به خوشی گذشته. مگس چی؟ از سر صبح که برای یک لقمه غذا با جان خودش بازی می کند. آخر شب هم به اندازه ی هزار سال پیر می شود و یا سر جوانی، صبح علی الطلوع، تخت دیوار لواشکش را جمع می کنند. من خر چی؟ تازه آلودگی هوا هم هست!

بیچاره مگس! هیچ وقت درکش نکردم. همه چیز برای من عادی بود و برای او کند. الآن احساسش را می فهمم. سخت و کند می گذرد.
منظورم مگس دیروزی نیست. خدا بیامرز امروزی را می گویم.

دستمال تو زیر درخت آلبالو گم شده.
سواد دارم؟ نه! نه!
بی سوادم؟ نه! نه!
پس من …

ماهی خانوم

لبخندت هنوز روی رودخانه تکرار می شود.

خری را می شناختم که تمام خاطراتش را به پولک هایت آویزان کرد. نمی دانست که خرچنگِ دست قیچی می چیندشان.

نگران نباش.

شب بود. تاریک بود. مه بود. آب گلالود بود. عینکم را فراموش کرده بودم.

ندیدم تو را که روی برگرداندی که نبینی مرا.