خرماهی

خلقتی در حال رخ دادن بود. ولی همچنان نهارش را می خورد و مرا مثل بز نگاه می کرد.

خوب انسان جایزالخطاست! من ناگهانی رفتم و غافلگیرش کردم و دیدم که طرح قبلی که فقط بر اساس تخیلات و ساخته ی ذهن اینجانب بود، اشتباه است. مجبور شدم پاکنویس کنم. ایده ی نازنینم داشت به باد می رفت. از همین جا طرح قبلی را کاملن نفی می نمایم. (رجوع شود به یادداشت قبل).

چطور ممکن است که فرشته ها را با لباس خوابشان ببینم؟ شاید باید ناگهانی بمیرم!